Sommige vrouwen staan niet in de geschiedenisboeken. Ze kregen geen standbeelden, geen eretitels. Ze zorgden, wachtten, hielden vol. En toch is er iets van hen doorgegeven, van generatie op generatie, in de manier waarop je zorgt, verdraagt, verder gaat.

Draagkracht gaat over haar. Over de vrouwen uit Indonesië, de Molukken en voormalig Nederlands-Indië die de geschiedenis droegen zonder dat de geschiedenis hen bij naam noemde. Vrouwen die zweeg en in die stilte iets bewaarden wat niet verloren mocht gaan. Die organiseerden, eisten, weigerden te verdwijnen. Die deuren openden die voor hen gesloten waren. Die hun leven riskeerden voor een wereld die hen nog niet erkende. Onmisbaar in tijden van oorlog, kolonisatie en verzet. Onbenoemd gebleven.

Zeven dansers brengen deze vrouwen terug op het podium. Met een beweeglijke, fysieke danstaal die put uit hedendaagse dans en traditionele Indonesische bewegingsvormen. Als

erkenning. Het gewicht van generaties wordt voelbaar in het lichaam, zacht, gelaagd en krachtig.

Het podium waarop deze vrouwen werkelijk centraal staan heeft lang nauwelijks bestaan. Draagkracht vult die plek.

Je hoeft de geschiedenis niet te kennen om het te herkennen.